Let's dance to Joy Division!

Korzystając po raz kolejny z dobrodziejstwa biblioteki miejskiej, wypożyczyłam niedawno (kompletnie za darmo, polecam!) film "Control" o wokaliście zespołu Joy Division, Ianie Curtisie. Przyznam, że wcześniej nie wiedziałam praktycznie nic na temat tego chłopca i jego zespołu, ale ta pseudo biografia, choć trochę nużąca, stała się dla mnie inspiracją.

Nie mam zamiaru przedstawiać życiorysu Iana, tym bardziej, że nie ma zbyt wiele do opowiadania, jako że samobójstwo popełnił w wieku 24 lat. Chciałabym skupić się bardziej na samej muzyce. W filmie piosenki wykonywane są na żywo przez aktorów, za co z jednej strony należy im się podziw, z drugiej natomiast nie oddaje to do końca charakteru zespołu. Odgrywający główną rolę Sam Riley, choć bardzo podobny do Curtisa wyglądem, nie został niestety obdarzony równie głębokim głosem. Koniec końców, film uważam mimo wszystko za dobry, a jako dowód przedstawiam (moim zdaniem) najlepszą scenę, z moją ulubioną piosenką Joy Division, bardzo emocjonalną i wzruszającą:

Jeśli chodzi o twórczość Joy Division, została ona także częściowo przedstawiona w filmie "24 Hour Party People", który poświęcony jest historii wytwórni zespołu oraz sceny muzycznej Manchesteru ubiegłego wieku. Sama jeszcze nie miałam okazji obejrzeć tego filmu, a opinie, jakie o nim słyszałam, znacznie różnią się między sobą, więc ciężko mi na chwilę obecną powiedzieć cokolwiek na jego temat. Nie pozostaje nam zatem nic innego, jak tylko jak najszybciej go obejrzeć! Tymczasem na sam koniec moich rozważań o Joy Division proponuję wam bardzo dobry cover piosenki "Shadowplay" w wykonaniu The Killers oraz utwór zespołu The Wombats, który zachęca do tańczenia do piosenek Joy Division. Wydaje się niemożliwe, ale nie znam lepszego sposobu na odstresowanie, niż dziki szał przy "Disorder"!

 

 

 

Chłopcy z problemami, czyli jak to się robi w UK i USA

Dziś mam dla was 2 dosyć nowe filmy z dwóch stron Atlantyku, które łączy jedno, a mianowicie główny bohater z zaburzeniami psychicznymi.

THE PERKS OF BEING A WALLFLOWER (2012)

Głównym bohaterem tej amerykańskiej produkcji jest cierpiący na chorobę psychiczną nastoletni Charlie. Chłopak właśnie wkracza w licealne progi, gdzie niespodziewanie zaprzyjaźnia się z nietypowym rodzeństwem maturzystów i ich równie ekscentrycznymi znajomymi- kleptomanką, ćpunem i punk-buddystką. Liceum to dla Charliego czas pierwszej miłości, eksperymentów z narkotykami, a także próba zmierzenia się z mroczną przeszłością, która nadal utrudnia mu prowadzenie normalnego życia.
Niewątpliwą zaletą filmu jest obsada. Aktorzy odgrywający główne role mimo młodego wieku mogą pochwalić się już sporym doświadczeniem w branży. W scenariuszu nie brak także humorystycznych scen, które przeplatają się wraz ze smutną historią Charliego, wywołując na zmianę łzy i uśmiech na naszej twarzy. Soundtrack stanowią natomiast stare, dobre utwory, między innymi "Asleep" zespołu The Smiths.

SUBMARINE (2010)

Szczerze mówiąc, nie pamiętam dokładnie, czy Oliver cierpiał oficjalnie na jakieś schorzenia psychiczne, bo w małej nadmorskiej miejscowości, jaka została tu przedstawiona, ciężko byłoby wyróżnić jakąkolwiek normalną postać. Matka chłopaka romansuje z lokalnym mistykiem, ojciec oceanograf kocha już tylko swoją pracę, a dziewczyna, Jordana, czerpie perswazyjną przyjemność z dręczenia nie tylko klasowej ofiary, ale również swojego chłopaka. Fabuła zdaje się być kalką niejednego scenariusza- mowa tu głównie o problemach, jakie stoją przed dorastającym człowiekiem. Trzeba jednak przyznać, że nas, młodych, taka tematyka nie nudzi.
Ten film jest zdecydowanie bardziej specyficzny, a przez to zapewne dużo mniej przystępny dla wielu widzów. Ma jednak mocne strony, które każdy powinien docenić: piękny akcent aktorów, malownicze kadry i ścieżkę dźwiękową zdominowaną przez Alexa Turnera, frontmana Arctic Monkeys.

 

Oba filmy, tak różne, a zarazem podobne, są godne polecenia. Który lepszy? Osądźcie sami...

Pretty Little Collection

Dziś skonfrontuję serial Pretty Little Liars z książkowym pierwowzorem autorstwa Sary Shepard. Zacznijmy od mojej pięknej, małej kolekcji, jaką udało mi się dotychczas zgromadzić:

W wersji polskiej...

...i angielskiej

Małe wprowadzenie: seria opowiada o losach czterech dziewczyn, które rok po śmierci przyjaciółki zaczynają otrzymywać niepokojące wiadomości od osoby, która zdaje się wiedzieć o nich wszystko... Brzmi mrocznie. A teraz przejdźmy do porównania.

Z PLL zetknęłam się po raz pierwszy w formie serialu. Po pierwszym odcinku byłam tak zaszokowana bezsensownością fabuły, że nie pozostało mi nic innego, jak tylko oglądać dalej. I tak już zostało. Mimo, że w serialu nie brak luźnych końców i logicznych luk, jest w nim coś hipnotyzującego. I choć ostatnie odcinki uważam za kompletne nieporozumienie, jestem na tyle przywiązana do bohaterek, że gdy za kilka miesięcy rozpocznie się kolejny sezon, obejrzę go zapewne na live streamie razem z amerykańskimi widzami.
Za książki zabrałam się krótko po tym, jak zaczęłam oglądać serial, najpierw w języku angielskim. Trzeba przyznać, że szata graficzna jest okropna, przypomina pamiętniki Barbie i wstyd mi je było czytać w miejscach publicznych. Edycję polską kupiłam chyba tylko ze względu na ładne okładki (wiem, to próżne). Serial jest bardzo niewierną ekranizacją powieści. W zasadzie łączy je tylko ogólny zarys fabuły i postaci bohaterek. Jeśli chodzi o resztę elementów, włączając w to wygląd osób, relacje między nimi i poszczególne wydarzenia, to nie mają ze sobą nic wspólnego. Uważam to jednak za ogromną zaletę, ponieważ akcja w świecie literackim i telewizyjnym zmierza w dwóch zupełnie różnych kierunkach. Czasem tylko zastanawiam się: czy to wydarzyło się w serialu, czy tylko w powieści...? Trochę to mylące.
Tak czy inaczej, jeśli miałabym wyróżnić książkę lub serial, chyba wybiorę to drugie. Tak to już jest- nigdy nie czytaj książki po obejrzeniu ekranizacji, bo w 99% przypadków nie docenisz pierwowzoru. Łatwiej jest mimo wszystko przyzwyczaić się do realnych bohaterek niż tych papierowych, a właśnie to łatwo przychodzące przywiązanie do dziewczyn uważam za największy atut serii. Wszystkim rozpoczynającym przygodę z PLL polecam zatem rozpoczęcie od oryginału, a następnie śledzenie odcinków serialu, może wasz odbiór będzie wtedy inny :)

Nie rozumiem fenomenu 'Gry o tron'

Zacznijmy od tego, że mam ogromny wstręt do fantasy. Nigdy nie udało mi się obejrzeć żadnej części "Władcy Pierścieni" od początku do końca, a książka "Hobbit", którą dostałam na ósme urodziny, stoi na półce nienaruszona od 10 lat. Nie wiem dlaczego, ale jakoś nie przekonują mnie krasnoludy, elfy i brodaci czarodzieje. Jednak kiedy mój brat dostał ostatnio od kolegów serial "Gra o tron", którego ocena na Filmwebie wynosi imponujące 8,8/10, postanowiłam dać fantasy jeszcze jedną szansę.

Jak dotąd zobaczyłam 7 z 10 epizodów pierwszego sezonu i wciąż nie jestem przekonana. Odcinki trwają prawie godzinę i mam wrażenie, że oprócz odważnych scen erotycznych, w tym serialu nie dzieje się nic. Brak jest jakiejkolwiek postaci, z którą mogłabym się identyfikować, a irracjonalne zachowanie bohaterów przekracza ludzkie pojęcie. Tymczasem z każdej strony bombardują mnie zapowiedzi trzeciej serii 'kultowego serialu'.

Braciszek przekonuje mnie, że akcja się jeszcze rozkręci. Szczerze w to wątpię, ale zmęczę jeszcze jakoś te 3 odcinki. Zastanawia mnie jednak jedno: co wy w tym widzicie? Jeśli ktoś jest w stanie, proszę, niech odpowie...

Co mi w duszy gra!

Dziś będzie trochę o płytach, jakie posiadam.

1. Between two lungs- Florence + the Machine
Płyta ta w zasadzie należy do mojej mamy, kupiłam ją jej na Gwiazdkę chyba 2 lata temu, ale wkrótce po tym sama zakochałam się w tej muzyce i obecnie album zdobi moją kolekcję.
Kariera Florence znacznie rozwinęła się od czasu premierowej płyty, chyba każdy jest już zapoznany z twórczością tej rudowłosej Brytyjki i niejednemu zapewne się ona przejadła, ale ja wciąż znajduję w tych piosenkach coś nowego. Moja niezmiennie ulubiona:

2. Ceremonials- Florence + the Machine
Ta płyta już definitywnie należy do mnie, tym razem to mama kupiła ją mi, na zeszłoroczną Wielkanoc. Album ten jest co prawda bardziej patetyczny niż poprzedni, a przez to nieco męczący, ale Florence daje tu niezły popis swoim głosem. Za pozostałość starego, dobrego stylu z poprzedniej płyty uważam:

3. Blood pressures- The Kills
Tę płytę kupiłam sobie sama, żywiąc nadzieję, że kiedyś poznam Alison Mosshart i poproszę ją o autograf. Najnowszy album zespołu uważam za najlepszy w ich dorobku, jest zdecydowanie najbardziej dopracowany i przemyślany. A jako namiastkę ich twórczości proponuję piosenkę 'The last goodbye'. Kiedy po raz pierwszy ją usłyszałam, dosłownie popłakałam się, choć chwilę wcześniej byłam w doskonałym humorze. To jest właśnie moc The Kills!

4. Blunderbuss- Jack White
Oto kolejny prezent, tegoroczny świąteczny od mojego braciszka. Młody zna się na muzyce.
Jack White nagrał na tej płycie to, z czego doskonale już go znamy, ale nie uznaję tego za wadę.  To chyba jedyny człowiek z Nashville (tak, światowej stolicy country -.-), którego muzyka do mnie trafia. Może to przez te jego polskie korzenie ;)

5. Drive- sountrack filmu zebrany przez Cliffa Martineza.
Film "Drive" ma dwa zasadnicze atuty: Ryana Goslinga i ścieżkę dźwiękową. Pan Martinez odwalił kawał dobrej roboty [jego doskonały muzyczny zmysł można też podziwiać w nowym filmie Spring Breakers (w zasadzie w tym filmie oprócz muzyki niewiele pozostaje do podziwiania), do którego muzykę ułożył wraz ze Skrillexem.]  Na płycie przydałoby się mimo wszystko więcej prawdziwych utworów, bo po pierwszych pięciu słuchamy już tylko typowej ścieżki dźwiękowej, ale klimat pozostaje.

Let's start from the end!

Wczoraj zespół Yeah Yeah Yeahs umieścił na swoim fejsbuczkowym profilu klip do piosenki "Sacrilege" [premiera nowej płyty już w kwietniu!] Teledysk jest po prostu przecudowny, nie mówiąc już o samej piosence. Przy okazji zauważyłam ciekawą tendencję do opowiadania w klipach historii od tyłu i zdecydowałam, że zrobię takie mini zestawienie.

1. Wspomniane już "Sacrilege" Yeah Yeah Yeahs
Tutaj widać, że same sceny nie były puszczone od tyłu, jak to będzie przy następnych piosenkach, tylko po prostu po mistrzowsku zmontowane. Omijają nas zatem efekty typu: wlewanie się z powrotem wody do szklanki albo składanie się czegoś rozbitego w drobny mak, ale za to łatwiej nam się skupić na genezie obławy Lily Cole ;)

2. "Breezeblocks" Alt-J
Założę się, że każdy ma przynajmniej trzech znajomych na facebooku, którzy udostępnili ten teledysk i zakładam, że wszyscy doskonale go znają, ale wstawiam go, bo pasuje doskonale do dzisiejszego tematu.

 

3. "The Scientist" Coldplay

Piosenka stara jak świat, ale warto o niej pamiętać, bo zauważcie, że Chris Martin
śpiewa tu od tyłu i to nie montaż,
tylko zasługa ciężkiej pracy!

PS Wiem, że jest jeszcze kilka teledysków  z podobnymi zabiegami, m.in. "Me, Myself & I" Beyonce, ale u niej jakoś słabo to wypadło [tylko macha futrem],  więc nie umieszczę jej bezpośrednio w moim rankingu ;P

Recolligere

Dziś rozpoczynamy w szkole rekolekcje, więc żeby było w klimacie- Maria Peszek. Jak zwykle przewrotnie, niemniej jednak skłania do przemyśleń, a o to chyba chodzi.

Psycho (czyt. sajko)

Jako że sama bywam momentami psychiczna, dziś będzie o psycho na 3 sposoby. To słowo daje nam tyle możliwości, że aż żal nie poświęcić jego wariantom jakiegoś bloku tematycznego:

1. Lego, czyli psycho w literaturze
Gdy myślę o czymś psycho... w literaturze, od razu nasuwa mi się na myśl psychoanaliza. Jakieś 2 lata temu wypożyczyłam sobie biografię Freuda połączoną z fragmentami jego dzieł, licząc na to, że dowiem się więcej o interpretacji snów i ludzkich zboczeniach. Czcionka była tak mała i skondensowana, a książka tak odpychająca swoim suchym, filozoficznym wyglądem, że zabrałam się za nią po roku. Przeszłam przez nią z bólem, bo terminologia psychoanalityczna była mi kompletnie obca i nie rozumiałam większości słów. Wniosek mam jeden: pan Freud sam musiał  mieć problemy z psychiką, tyle w temacie.

2. Video, czyli psycho w filmie

Oczywistym wyborem jest tu "Psychoza", choć nie ze względu na fakt dzielenia przeze mnie powszechnego zachwytu nad tym filmem. Gdy go wypożyczałam, liczyłam na mocne kino, ale jak na mój gust, twórczość pana Hitchcocka straciła już swoją lotność. Oprócz legendarnej sceny pod prysznicem i może jeszcze tej w piwnicy, nic mnie tu nie zachwyciło. Pięciominutowa scena sprzątania miejsca zbrodni utuliła mnie do snu. Nawet morderca był dla mnie zbyt oczywisty i niemalże do samego końca liczyłam, że jest nim ktoś inny.




3. Audio, czyli psycho w muzyce
Oto piosenka, która pojawiła się dziś w mojej głowie nie wiadomo skąd i zainspirowała mnie do tematu dzisiejszego zestawienia:

The worst of the worst

Dziś przedstawię 5 najgorszych filmów jakie zdarzyło mi się obejrzeć w życiu:

Miejsce 5. "Jestem numerem 4"
Obcy ukrywający się na Ziemi, potwory, szkolna miłość i magiczne moce- to wszystko już widzieliśmy, na dodatek w dużo lepszym wykonaniu. Na filmie zasnęło wszystkie 5 osób z którymi go oglądałam. Przykro mi, ale nawet piękny Alex nie zdołał uratować sytuacji ;(

Miejsce 4. "Kobieta kot"
Ekranizacja komiksu otrzymała zasłużone 7 nominacji do Złotych Malin. Dopóki nie zobaczyłam Halle Berry w tym całym lateksie, nie miałam zielonego pojęcia, że kołysanie biodrami może mieć taki zasięg! Oczywiście dochodzi jeszcze zazdrość o jej mega płaski brzuch, ale i bez niego nie dało się tego oglądać.

Miejsce 3. "Polowanie na czarownice"
Z tego filmu pamiętam jedynie scenę, kiedy jacyś opętani mnisi (co więcej- chyba zombie) wspinają się po ścianach niczym pajączki. I jeszcze to, że było to strasznie kiepskie, nawet jak na fantasy.

Miejsce 2. "Trzy metry nad niebem"
Nawet biorąc poprawkę na to, że jest to melodramat dla 13-latek, nie wierzę, że coś takiego mogło powstać. Kompletny brak logiki i jakiegokolwiek ciągu przyczynowo-skutkowego, no i ponownie nienaganna figura głównej bohaterki czynią ten film kompletnie nie do przełknięcia.

Miejsce 1. "Wanted. Ścigani"
Ilekroć przypominam sobie ten film, robi mi się niedobrze. I to nie tylko dlatego, że oglądałam go na rozbujanym promie. Takiej dawki kiczu nie było jeszcze w żadnej sensacji. Podkręcanie naboju, Angelina Jolie i krosno-wróżbita przekroczyły moje możliwości.


Jakie filmy dodalibyście do tej listy?

Svensk kväll- I cóż, że ze Szwecji?

W tytule coś, co ma oznaczać 'szwedzki wieczór'. Ufam, że takie tłumaczenie nie przekracza możliwości translatora google i jest zapisane poprawnie. Co zawiera się w szwedzkim wieczorze wg Karolinki?

• [nieudana niestety] próba uczenia się biologii w świeżo wyremontowanym biało-niebieskim pokoiku z meblami z IKEI ;)
• seans "Millennium. Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet". Czytałam książkę rok temu i chyba nie będzie zaskoczeniem, jeśli ją polecę, bo od dawna słychać na jej temat praktycznie same pozytywne opinie. Ekranizacja anglojęzyczna również wywarła na mnie bardzo dobre wrażenie, choć pan aktor Craig nigdy przedtem jakoś mnie nie zachwycił. Teraz przyszedł czas na film w oryginalnej wersji językowej. Porównanie już niedługo.
• było o książkach, o filmach, to czas też na odrobinę muzyki; dziś wieczorem w szwedzkim klimacie: The Knife- Pass this on, czyli bezbłędny, tropikalno-perwersyjny utwór, który dla mnie nigdy nie straci świeżości.

 

 Na koniec jeszcze polecam blog mojego braciszka, którego zadanie domowe z informatyki także nie ominęło: oczykibica.blogspot.com . Młody bardzo się stara, proszę o ciepłe komentarze dla niego, tym bardziej, że jutro kończy 15 lat :D Har den äran!

Inwazja Jaszczurów

Tytułów typu: "Atak pająków", "Śmiercionośne zaskrońce" lub  "Epidemia gruźlicy" zawsze skutecznie unikałam, czy to w filmie, czy też w książkach. Dlatego kiedy usłyszałam, że "Inwazja jaszczurów" to jedno z najwybitniejszych dzieł literackich w ogóle, zaczęłam głęboko wątpić w ludzki gust literacki.*
Jednak "Nie oceniaj książki po okładce", jak mówią, a tytuł to też okładka, więc by wydać ostateczny osąd, musiałam odwołać się do informacji z wikipedii. Okazało się, że Jaszczury to nie po prostu jakaś jedna z pierwszych kiepskich powiastek sci-fi, a doskonale przemyślana satyra na kapitalizm, konsumpcjonizm, kolonializm i wszystkie inne możliwe '-izmy' powszechne na krótko przed II wojną światową.
Dopiero kilka miesięcy później Jaszczury wreszcie wpadły mi w ręce i od pierwszych stron zauroczona byłam trafnością spostrzeżeń Karela Čapka. Kompletnie nie rozumiem, czemu takie dzieła nie są omawiane w szkołach i tak trudno je gdziekolwiek dostać. Jeśli kiedykolwiek natkniecie się na tę książkę, nie przechodźcie obok niej obojętnie. Mimo nędznego tytułu i  nieco archaicznego stylu jest to bezdyskusyjnie ponadczasowe dzieło z niejednym przesłaniem.


* Na miejscu autora zabiłabym tłumacza za ten tandetny tytuł, chociaż może w latach 30/40-stych tego typu nazwy nie były jeszcze kojarzone z niskobudżetowymi horrorami.

Video uno

Dzisiaj będzie po raz pierwszy o filmie.  Takim, który miał być zmarnowanym potencjałem świetnego scenariusza, a okazał się hipnotyzującą, dwupłaszczyznową historią  zbrodniarzy dwóch epok...
<<werble>>
"Cezar musi umrzeć"

Do ubiegłego tygodnia za najlepsze we Włoszech uznawałam jedzenie i Dolomity i absolutnie nie kojarzyłam ich z żadnymi dobrymi produkcjami filmowymi (nie licząc "Ojca chrzestnego", ale włoskie to było najwyżej w połowie). Nie sądzę, by Italia kiedykolwiek stała się stolicą kina europejskiego, ale ten film to arcydzieło.
Akcja rozgrywa się w więzieniu o zaostrzonym rygorze. W ramach resocjalizacji osadzeni biorą udział w teatralnym projekcie, spektaklu "Juliusz Cezar" na podstawie Szekspirowskiej tragedii. Przygotowania zajmują im każdą wolną chwilę i bez reszty pochłaniają ich myśli. Brutalni przestępcy na scenie zmieniają się we wrażliwych, utalentowanych aktorów, a role zdają się być stworzone dla ich pokręconych osobowości.
Nie wiem, czy było zamiarem twórców, by widz nie odróżniał momentami gry od rzeczywistości, ale ja tak to właśnie odebrałam. Nawet jeśli wynika to tylko z mojej ubogiej wiedzy filmowej i słabego kojarzenia faktów, obraz jedynie na tym zyskał. Poza tym trwa on zaledwie nieco ponad godzinę, co w dobie dłużących się, 2,5-godzinnych filmów uchodzi moim zdaniem za ogromną zaletę i pozwala bardziej skupić się na analizie już po obejrzeniu filmu. Polecam na dżdżyste, piątkowe wieczory ;)

Révélation

Właśnie odkryłam, co się stanie, jak w angielskim słowie 'therapist' oddzielimy 'the' od reszty słowa :/
Tak, terapeuta stanie się gwałcicielem...
Na cześć mego objawienia odgrzewany kotlet, czyli Nirvana- Rape me. Z założenia- gwałt, dla uszu- terapia.

Ladies & Gentelmen!

To jest początek końca.

Polecam, będzie dobrze: książki, muzyka i film. Subiektywnie, osobiście i bez większej wartości merytorycznej. Czujcie się zachęceni. Na dobry początek i uczczenie pierwszego w tym roku powiewu ciepła: angielska riwiera, czyli  Metronomy- The Bay z ich królem basistów- Gbengą.

To jest koniec początku.